அடுத்த நாள் காலையில் மாமனார் நேரத்திலேயே எழுந்து போய் பால் பாக்கெட் வாங்கிட்டு வந்திருந்தார்.
ராதாவும் எப்பவும் காலையில நேரத்திலேயே எழுந்து விடுவது வழக்கம்.
ராதா காஃபி போட்டு கொண்டு வந்து அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு, தானும் குடிக்க ஆரம்பித்தாள்.
ராத்திரி ரொம்ப நேரமா உங்க ரூமுல லைட் எரிஞ்சுகிட்டே இருந்துச்சு… ஏன் தூக்கம் வரலையா மாமா…? என்றாள்.
எங்கே தான் செஞ்சதை பார்த்துவிட்டு கேட்கிறாளோ… என்று அவளை சந்தேகத்துடன் பார்த்தார்.
இல்லை மாமா… நான் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு வாசல் கதவை பூட்ட போனப்ப,
உங்க ரூமுல லைட் எரிஞ்சுகிட்டு இருந்ததை பாரத்தேன்… அதனால கேட்டேன்… என்றாள்.
தூக்கமெல்லாம் வராம இல்லைம்மா… ஆனா பல நினைப்பு… பல யோசனை… என்றார்.
அப்படி என்ன நினைப்பு…? என்ன யோசனை…? என்றாள்.
அதையெல்லாம் வெளிய சொல்ல முடியாதும்மா… எனக்குள்ளேயே இருக்கட்டும்… அதுதான் எல்லாருக்கும் நல்லது… என்றார்.
எல்லாருக்கும்…ன்னா…? அதுல நானும் இருக்கேனா மாமா…? என்றாள்.
நீ ரொம்ப புத்திசாலி பொண்ணும்மா… கற்பூர புத்தி உனக்கு… என்றார்.
அப்ப நான் இருக்கேன்…, கண்ஃபார்மாயிடுச்சு… அப்புறம் வேற யாரெல்லாம் இருக்காங்க…? என்றாள்.
ம்ம்… வேற யாரு… என் பையன்… அப்புறம் அந்தப் பொண்…
டக்கென்று அவர் பேச்சு நின்றது.
ஏம்மா மணி ஆறாக போகுது மருந்து சாப்பிட்டியா…? என்றார்.
பேச்சை மாத்தாதீங்க மாமா… அந்தப் பொண்ணுன்னா யாரு நபீஷாவா…? என்றாள்.
இல்லை இல்லைம்மா… நான் அப்படி சொல்லலையே… என்று சமாளித்தார்.
சும்மா சமாளிக்காதீங்க… நீங்க சொன்னதுல மூனு பேரு இருக்காங்க…
ஒன்னு நான்… இன்னொன்னு உங்க பையன்… மூனாவதா அந்தப் பொண்ணு நபீஷா…
இதுல உங்கப் பையனை பத்துன நினைப்பும் யோசனையும் வேற அது தனி கணக்கு…
மிச்சமிருக்கிற ரெண்டு பேரும் பொண்ணுங்க… அவங்களை பத்துன நினைப்பும் யோசனையும் வேற வேற கணக்கு…
அம்மாடீ நீ என்ன எங்கேயோ போறே… என்றார்.
நான் எங்கேயும் போகலை… கரெக்ட்டா தான் போறேன், இருங்க…
அந்தப் பொண்ணு நபீஷா கூட நீங்க அந்த மாதிரி இருந்தீங்க…
அப்ப என்னையும் அந்த லிஸ்ட்டுல வச்சுகிட்டு இருக்கீங்களா…?
ஐய்யோ சத்தியமா இல்லைம்மா… ஏதோ நினைப்புல வாய் தவறி வார்த்தை வந்துடுச்சு…
அதுல போயி நீ இவ்வளவு தூரத்துக்கு அர்த்தம் எடுக்கறே… இந்த பேச்சை இதோட விடு…
காலையில நேரத்துல எவ்வளவோ வேலை கிடக்கு… போ, போய் பாரு போ… என்று எழுந்திரிச்சு போயிட்டாரு…

இவரு பார்வையே சரியில்லை… வாயை தொறந்தா போதும் ஒரே பொய்யி பொய்யா பேசறாரு…
நேத்து புள்ளைக்கு பால் குடுத்துகிட்டு இருக்கறதை பார்த்துட்டு போய், கையில செஞ்சுகிட்டு இருக்காரு…
என்னையை நெனைச்சு செஞ்சாரா…? இல்லை அவளை நெனைச்சு செஞ்சாரான்னு தெரியலை…
ஆனாலும் இந்த வீட்டுக்குள்ள ஏதாவது ஒரு இன்ஸிடெண்ட் ரெண்டு பேருக்கு மத்தியிலேயும் நடந்து தொலைச்சுடுது…
இதை தடுக்கவே முடிய மாட்டேங்குது… நாமளும் எவ்வளவு பாத்து பாத்து இருந்தாலும் எங்கேயேவது கோட்டை விட்டுடறோம்…
ஐயையோ… இப்பவே பத்து மணி ஆயிடுச்சு… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல குழந்தை பாலுக்கு அழுவான்…
உடம்பு வேற கசகசன்னு இருந்துச்சு… போய் உடனே ஒரு குளியலை, போட்டுவிட்டு வந்துவிடலாம் என்று குளிக்க போனேன்.
ஏம்மா ராதா… மாத்திரையும், மருந்தையும் சாப்பிட்டியா…? என்று மாமனார் கேட்டுக் கொண்டே அவள் அறைக்குள் வந்தார்.
இன்னும் இல்லை மாமா… குளிச்சுட்டு வந்து சாப்பிடறேன்… நீங்க கொஞ்சம் பையனை பாத்துக்கங்க…
என்று பாத் ரூமுக்குள் நுழைந்து கதவை தாழ் போட்டுக் கொண்டாள்.
உள்ளே வந்தவள் படபடவென்று எல்லாத்தையும் அவுத்துப் போட்டுட்டு சுடு தண்ணீரை விலாவ ஆரம்பித்தாள்.
ஏம்மா நீ குளிச்சு முடிக்கிறதுக்கே அரைமணி நேரத்துக்கு மேல ஆகும்…
அதுக்கு, இப்பவே மருந்தை, மாத்திரையை சாப்பிட்டுட்டு போனேன்னா…
நீ குளிச்சுட்டு வர்றதுக்கும், பையன் எழுந்திரிக்கிறதுக்கும், சரியா இருக்குமில்லே… வா, வந்து சாப்பிட்டுட்டு போ…
என்று பாத் ரூமுக்கு வெளியில் இருந்து தன் மாமனார் அழைப்பது அவள் காதில் விழுந்தது.
இப்ப நான் வெளியில வர்ற நிலமையில இல்லை மாமா… ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை விடுங்க…
நான் வந்தே சாப்பிட்டுக்கிறேன்… என்றாள்.
என்ன பொண்ணும்மா நீ… இந்த காலத்து பொண்ணுங்களுக்கு கொஞ்சம் கூட குழந்தைங்க விசயத்துல அக்கரையே கிடையாது… என்று மாமனார் சலித்துக் கொள்வது காதில் விழுந்தது.
சரி, சரி…, ரொம்ப புலம்பாதீங்க… அந்த மருந்தையும், மாத்திரையையும் கொண்டு வாங்க… என்று உள்ளிருந்தபடியே குரல் கொடுத்தாள்.
இரு எடுத்துகிட்டு வர்றேன்...ன்னு சொல்லிட்டு போய் நாராயணசாமி மாத்திரையையும், மருந்தையும் கொண்டு வந்தார்.
ம்ம்… கொண்டு வந்துட்டேன்… வாங்கிக்கிறியா…? என்று கதவுக்கு வெளியில் நின்றபடி கேட்டாரு.
ம்ம்… கொடுங்க… என்று கால்வாசி கதவை திறந்து தலையை எட்டி பார்த்து கையை மட்டும் நீட்டினாள்.
க்ரீச்சு கிரீச்சுன்னு சத்தம் போட்ட கதவு, இப்ப சத்தமே இல்லாம திறந்து கொள்ள,
வெளியில் இருந்த மாமனாருக்கு அது தெரியலை… அவர் அமைதியாக நின்னுகிட்டு இருக்கவும்,
மாமா என்ன பண்றீங்க… மாத்திரையை குடுங்கன்னு ராதா கேட்க, சடக்குன்னு நிமிர்ந்து பார்த்தார்.
நிமிர்ந்து பார்த்தவரு, கொஞ்சம் ஆடித்தான் போனாரு.
அவளின் உடையில்லாத தோள்பட்டையும், கையையும் பார்த்த நாராயணசாமிக்கு,
உள்ளே தன் மருமகளின் மீதி உடம்பு எப்படி இருக்கும்…? என்ற கற்பனை காட்சி மனசுக்குள் படமாக விரிஞ்சுது.
என்ன மாமா பாத்துகிட்டே இருக்கீங்க… மாத்திரையை குடுங்க… என்று ராதாவின் குரலை கேட்டதும்,
டக்குன்னு நினைவு வந்தவராக, இந்தாம்மா… என்று அவள் நீட்டிய கையில் கொடுத்தார்.
மூனு மாத்திரையில் ஒரு மாத்திரை தவறி கீழே விழுந்தது.
ஐய்யோ… ஒரு மாத்திரை கீழ விழுந்துருச்சு மாமா… என்றாள்.
என்ன பொண்ணும்மா நீ… மாத்திரையை கூட ஒழுங்கா பிடிக்க மாட்டேங்கிறியே…
என்றபடி குனிந்து மாத்திரையை தேடினார். அது ஓடிப்போய் சேருக்கு அடியில் நின்று கொண்டிருந்தது.
துலவி பிடித்து எடுத்துகிட்டு வந்தாரு.
இதுக்கு பேசாம நீ வெளியில வந்தே சாப்பிட்டுட்டு போயிருக்கலாம்… என்றார்.
ம்ம்… என்னையை அம்மணமா வரச் சொல்றீங்களா…? என்றாள்.
ஓ… உள்ளாற நீ அம்மணக்குண்டியா இருக்கியா…?
அப்ப சரி… நான் கூட பாவாடையை மாருக்கு கட்டி இருப்பேன்னு நினைச்சு சொன்னேன்… என்றார்.
கொச்சையா பேசாதீங்க மாமா… என்றாள்.
நான் என்னத்தைம்மா கொச்சையா பேசறேன்… நான் தப்பா ஒன்னும் பேசலையே… என்றார்.
அம்மணம்ன்னா சரி…, அதென்னது அது அம்மணக்க்க்க்…குண்டின்னு கெட்ட வார்த்தையில பேசிகிட்டு… அசிங்கமா இல்லை…
எங்க காலத்துல அம்மணத்தை அம்மணக்குண்டின்னு தான் சொல்லுவோம்… அதே பழக்கத்துல வந்துடுச்சு… மன்னிச்சுக்க…
ம்ம்ம்… இந்தா இந்த மருந்தையும் அப்படியே ரெண்டு மொடக்கு ஊத்திகிட்டு குடு என்று மருந்து பாட்டிலை நீட்ட,
ராதா அதை வாங்கி குடித்துவிட்டு, கதவை சாத்திக் கொண்டாள்.
உள்ளே தன் மருமகள் அம்மணக்குண்டியா இருப்பதை நினைச்சு, நாராயணசாமியால் தாங்க முடியவில்லை.
உடனே வேஷ்டியை விலக்கி பிடிச்சுகிட்டு, கதவுகிட்ட நின்னுகிட்டே, கண்ணை மூடி மருமகளை கற்பனை செய்தபடியே
அவரோட விலாங்கு மீணை கையில புடிச்சு குலுக்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு.
உள்ளே ராதா, தண்ணீர் ரொம்ப சூடா இருக்குன்னு பச்சை தண்ணி பைப்பை திறந்து விலாவி விட்டுகிட்டு இருந்தாள்.
அடடா… நேத்தே சோப்பு தீர்ந்து போச்சே… எடுக்க மறந்துட்டு வந்துட்டோமே…ன்னு நினைச்சுகிட்டு,
மாமனார் இருந்தாலாவது எடுத்து குடுக்க சொல்லலாம்… அவரு இந்நேரம் போயிருப்பாரு…
என்ற எண்ணியபடியே, கதவை திறக்க வந்தவளுக்கு,
மருந்தை குடிச்சுட்டு கதவை தாழ் மறந்து போயிருந்தது அப்பொழுதுதான் தெரிஞ்சுது.
தன் மறதியை நொந்து கொண்டே கதவை திறந்தாள்.
ஏற்கனவே நல்லா வேலை பார்த்த கதவு, துளி அளவு சத்தம் கூட இல்லாமல் திறந்து கொள்ள,
வெளியே நடந்த காட்சியை பார்த்ததும், ராதாவுக்கு தூக்கி வாரி போட்டது,
அவள் மாமனார் கண்ணை மூடி வேஷ்டியை விலக்கி பிடிச்சுகிட்டு,
அவரோட நீண்ட ஆணுறுப்பை கையில புடிச்சு குலுக்கியபடி, சுய இன்பம் அனுவிச்சுகிட்டு இருப்பதை பார்த்து,
அதிர்ச்சியில் என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாமல் அப்படியே சிலையாட்டம் நின்றாள்.
மாமா… என்ன பண்ணிகிட்டு இருக்கீங்க…? என்று சத்தமாக கேட்கவும்,
படக்குன்னு கண்ணை திறந்த நாராயணசாமி,
கதவை திறந்தபடி, முழு அம்மணமாக நேரில் நிற்கும் மருமகளை பார்த்து விக்கிச்சு போய் நின்றார்.
அவர் அப்படி பார்க்கும் போதுதான், தானும் அம்மணமா நின்று இருப்பது அவளுக்கு புரிந்தது.
உடனே கதவை சாத்திக் கொண்டாள்.
என்னையை மன்னிச்சுக்கம்மா… என்று சொல்லிவிட்டு நாராயணசாமியும் அங்கிருந்து வெளியே போயிட்டாரு.
ராதாவுக்கு நடந்த சூழ்நிலை எல்லாமே புரிஞ்சுது. கூடவே கொஞ்சம் கோபமும் வந்தது.
உள்ளே நாம அம்மணமா இருக்கிறதை தெரிஞ்சுகிட்டு, இவரு கதவுகிட்ட நின்னே கையில செய்ய ஆரம்பிச்சுட்டாரு போல…
கண்றாவதி புடிச்ச மனுசன்… என்ன ஆளா இருப்பரோ தெரியலையே…?
செய்யட்டும்… வேணான்னு சொல்லலை… அதுக்காக என் பாத் ரூம் வாசல்லேயேவா செய்வாரு…?
ச்சீ… என்ன மனுசனோ தெரியலை… போ…
இப்ப நம்மளை முழுசா அம்மணமா வேற பாத்துட்டாரு… இனி மனுசன் பைத்தியம்தான் பிடிச்சு அலைய போறாரு…
நாமளும் தான் ஆகட்டும், அவரை பார்த்ததும் டக்குன்னு, அலுங்காமல் கதவை சாத்திட்டு உள்ளாற வராம,
அப்படியே சிலையாட்டம் நின்னுகிட்டே இருந்திருக்கோமே, நம்மளை என்னன்னு சொல்றது…?
அவரு கையில செஞ்சுக்குவாருன்னு தெரியும்,
ஆனா அதை நம்ம பாத் ரூம் வாசல்லேயே செய்வாருன்னு கொஞ்சம் கூட எதிர் பார்க்கலை…
அந்த அதிர்ச்சியில தான் நாமளும் விக்கிச்சு போய் நின்னுட்டோம் போல…
தூரத்துல அவரோடதை பார்த்து இருக்கோம்…, அப்பவே பெருசா தான் தெரியும்…
இப்ப இவ்வளவு பக்கத்துல…!!! அடேங்கப்பா எவ்வளவு பெருசு…!!!
உள்ளாற நுழைச்சா நாம தாங்குவோமா…??? என்றெல்லாம் அவளையும் அறியாமல் எண்ணங்கள் ஓட ஆரம்பிக்க...
ச்சீ… என்னது இது நம்ம புத்தி இப்படியெல்லாம் போகுது…ன்னு நினைச்சு தன்னை தானே திட்டிக் கொண்டு குளிக்க ஆரம்பித்தாள்.
ஆனாலும் அவள் மனதிற்குள், தன் மாமனாரின் ஆணுறுப்புக்கு அடிமையாகித்தான் போயிருந்தாள்…

குளிச்சுட்டு வந்தவள், அவரிடம் அதிகம் பேசவில்லை. கொஞ்ச நேரம் ஃபேன் காத்துல தலை முடியை உலர்த்திக் கொண்டிருந்தாள்.
குழந்தை தொட்டிலில் சினுங்க ஆரம்பித்தது. குழந்தையின் சினுங்கல் சத்தம் கேட்டு, நாராயணசாமி அங்கு வந்தார்.
அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அவரே குழந்தையை தொட்டிலில் இருந்து தூக்கி சமாதானப் படுத்தினார்.
அம்மா ராதா…, குழந்தை அழுவறான்ம்மா… வந்து பாலை குடுக்கிறியா… என்றார்.
ராதா அமைதியாக வந்து அவரிடமிருந்து குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டு தரையில் அமர்ந்தாள்.
இந்தா ஆயின்மெண்ட்… தடவிக்க… என்று மாமனார் நீட்டிய ஆயின்மெண்ட்டை வாங்கிக் கொண்டு,
நீங்க அந்தப்பக்கம் போங்க… நான் தடவிக்கிறேன்… என்றான்.
நேத்து மட்டும் என்னையை போக சொல்லலை… இப்ப போக சொல்றியேம்மா… என்றார்.
பரவாயில்லை, பரவாயில்லை… எல்லாம் பாத்தது வரைக்கும் போதும்… நீங்க போங்க… என்றாள்.
என்னத்தை பார்த்து… என்னத்தை பண்றது… முனுமுனுத்துக் கொண்டே அந்தப்பக்கம் போனார்.
முனுமுனுத்துக் கொண்டே போகும் மாமனாரை பார்த்துக் கொண்டே,
தன்னுடைய முலைக்காம்பில் ஆயிண்மெண்ட்டை தடவிட்டு, குழந்தையின் வாயில் முலைக்காம்பை திணித்தாள்.
கொஞ்ச நேரத்தில் குழந்தைக்கு, பாலை குடுத்து முடித்ததும்,
தூக்கிகிட்டு போய் குளிப்பாட்டி மீண்டும் தொட்டிலில் போட்டாள். குளித்த களைப்பில் குழந்தை தூங்கிப் போனது.

காலையிலேயே மாமனாரை விட்டு மீன் வாங்கிகிட்டு வரச் சொல்லி இருந்தாள்.
அவர் வாங்கிட்டு வந்து வச்சிருந்த ஜிலேபி மீனை கழுவி வச்சுட்டு, அதுக்கு மசாலா அரைக்க தொடங்கினாள்.
கையெல்லாம் எரிய ஆரம்பித்தது. மாமனாருக்கு ஜிலேபி மீனுன்னா ரொம்ப இஷ்டம்…
அதுவும் அவள் சமைச்சதுன்னா, இன்னும் ரெண்டு துண்டு சேர்த்து சாப்பிடுவாரு.
அதுக்காவே… அவள் நல்லா சமைச்சு கொடுப்பாள். கை எரிச்சலை பொறுத்துக் கொண்டே அரைத்தாள்.
என்னம்மா பண்ணிகிட்டு இருக்கறே… என்றபடி நாராயணசாமி அங்கு வந்தார்.
ம்ம்ம்… என்று அவரை முறைத்தாள்.
என்னம்மா நீ… நான் என்ன கேட்டுட்டேன் இப்படி முறைக்கிறே…?
பார்த்தா தெரியலையா… மிளகாய் அரைக்கிறேன்… என்றாள்.
எதுக்கு அரைக்கிறே…?
ம்ம்ம்… உங்க தலையில தடவறத்துக்கு தான்…
ஐயையோ… நான் அப்படி என்னம்மா தப்பு பண்ணுனேன்…?
பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு… என்ன கேள்வி இது…? என்று முனுமுனுத்தாள்.
ஏம்மா சத்தியமா நீ கதவை திறந்துகிட்டு வருவேன்னு நான் நினைச்சுகூட பாக்கலை…
ஓ… அப்ப நான் வருவேன்னு தெரிஞ்சிருந்தா அப்படி பண்ணியிருக்க மாட்டீங்க…? என்றாள்.
ஏம்மா…, நான் கண்ணை மூடிகிட்டு தான் இருந்தேன்…
நீ கத்தவும் தான் நான் கண்ணை தொறந்து அம்மணகுண்டியா இருந்த உன்னை பார்த்தேன்…
இல்லாட்டி நான் உன்னைய அம்மணகுண்டியா பார்க்கனும்ன்னு கனவுல கூட நெனைச்சு பார்த்ததில்லை… என்றார்.
அவரு மாத்தி அர்த்தம் எடுத்துகிட்டது, ராதாவுக்கு புரிஞ்சுது…
அம்மணமா பார்த்ததுக்கு அவரை திட்டறோம்ன்னு நினைச்சுகிட்டாரு போல… என்று எண்ணினாள்.
சும்மா சும்மா அம்மணகுண்டி, அம்மணகுண்டின்னு சொல்லிகிட்டு இருக்காதீங்க…
நான் கோபப்படறது அதுக்கில்லை… என்றாள்.
அப்புறம் வேற என்ன தப்பும்மா நான் செஞ்சேன்…?
பார்றா… ஒன்னுமே செய்யாதவராட்டம் பேசறதை… பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு அப்பாவியாட்டம் பேசறதை பாறேன்…
அம்மா ராதா, சத்தியமா சொல்றேன்… நான் உன்னையை அம்மணக்குண்டியா பார்க்கனும்ன்னு பார்க்கலைம்மா…
பார்றா… திரும்பத் திரும்ப அப்படியே பேசறதை… நான் கதவை தொறந்தப்ப நீங்க என்ன செஞ்சுகிட்டு இருந்தீங்க…
நானா… நான் என்னம்மா செஞ்சுகிட்டு இருந்தேன், அரிச்சுதேன்னு சொறிஞ்சுகிட்டு இருந்தேன்… என்றார்.
பொய் பேசாதீங்க மாமா… உங்களோடதை கையில புடிச்சு ஆட்டிகிட்டு இருந்துட்டு,
சொரிஞ்சுகிட்டு இருந்தேன்னு பொய் பேசறீங்களே…
அம்மாடீ… நீ சரியா கவனிக்காம பேசிகிட்டு இருக்கறே…
நான் கொஞ்சம் வேகமா சொறிஞ்சுகிட்டு இருந்தேன்… அவ்வளவுதான்… அதைப் போய் நீ என்னென்னமோ பேசறே…
நீங்க தான் கண்ணை மூடிகிட்டு இருந்தீங்க… நான் என் ரெண்டு கண்ணால பார்த்ததை போய் பொய்யின்னு சொல்றீங்க…
என்னத்தை பாத்தே நீ…? இவ்வளவு அழுச்சாட்டியமா பேசிகிட்டு இருக்கே…
மாமா… என் வாயை புடுங்காதீங்க… நான் பேச ஆரம்பிச்சேன்னா… அப்புறம் அவ்வளவுதான் நீங்க…
அப்பவும் நாராயணசாமி அவளை சந்தேகமா பார்க்க…,
ராதாவிற்கு அவ்வளவு கோபம் வந்துடுச்சு… நீங்க வேணும்னே பேசிகிட்டு இருக்கீங்க… நீங்க பண்ணுனது தப்பு…
அதுவும் மருமகளை உள்ளாற வச்சுகிட்டு, கதவுக்கு இந்தப்பக்கமா இருந்து கையில செஞ்சுகிட்டு இருக்கீங்களே…
இதெல்லாம் நல்லாவா இருக்கு…?
அதுக்கு மேல அவரால் சமாளிக்க முடியலை.
என்னம்மோ உன்னையை அப்படி பார்த்ததுனால அப்படி செஞ்சுட்டேன்…
திரும்பவும் சமாளிக்காதீங்க… என்னையை எப்படி பார்த்தீங்க…
நீங்க தான் நான் கதவை திறக்கறதுக்கு முன்னாடி இருந்தே, கண்ணை மூடிகிட்டு, கையில பண்ணிகிட்டு இருந்தீங்களே…
அதுக்கப்புறமா தானே நான் கதவை திறந்தேன்…
ஏதோ ஒன்னும்மா… என்னால என்னையை கட்டுப்படுத்த முடியாமத்தான் அப்படி செஞ்சுட்டேன்… மன்னிச்சுக்க…
இத்தனை தடவை, மன்னிச்சுக்க மன்னிச்சுக்கன்னு சர்வ சாதாரணமா சொல்றீங்களே… 
என்னையை கொஞ்சம் நினைச்சு பாத்தீங்களா…?
இனிமேல் என் முன்னால இப்படியெல்லாம் தயவு செஞ்சு பண்ணாதீங்க… என்றாள்.
சரிம்மா… இனிமேல் உன் முன்னால அப்படி பண்ண மாட்டேன்… என்றார்.
அப்பவும் செய்யறதை நிறுத்த மாட்டீங்க…
இந்த வீட்டுக்குள்ளே எங்கேயோ ஒரு மூலையில என் கண்ணுல படற மாதிரி செஞ்சுகிட்டுதான் இருப்பேன்…ங்கிறீங்க…
நான் என்ன வேணும்ன்னாம்மா அப்படி செய்யறேன்…
ரொம்ப உணர்ச்சி தாங்க முடியலேன்னா தான், அந்த மாதிரி செஞ்சுக்குவேன்…
அதுவும் இல்லேன்னா, பெருசா ஏதாவது தப்பு பண்ணிடுவேம்மா…
என்று அந்த இடத்துல கையை வச்சு நோண்டிகிட்டே பேசிகிட்டு இருந்தாரு.
இப்பவும் அதே தப்பை தான் பண்ணிகிட்டு இருக்கீங்க… மொதல்ல அந்த இடத்துல இருந்து கையை எடுங்க…
மருமகள் முன்னாடி இப்படி பண்றது உங்களுக்கு அசிங்கமா இல்லையா…? என்றாள்.
மன்னிச்சுக்கம்மா… வேட்டி அவுந்துக்கற மாதிரி இருந்துச்சு… என்று கையை எடுத்துக் கொண்டார்.
நிறைய பொய் பேசுவாரு போல… என்று நினைத்தபடி, ராதா அந்த இடம் முட்டிகிட்டு இருப்பதை கவனித்தாள்.
இவ்வளவு தூரத்துக்கு முட்டிகிட்டு நிக்குது… வேஷ்டி அவுருதுன்னு கூசாம பொய் பேசறாரே…
மருமகள் அந்த இடத்தை கவனிப்பதையும் நாராயணசாமி பார்த்தார்.
அம்மாடீ... வேட்டி அவுருற மாதிரி இருக்கு நான் கட்டிகிட்டுமா…? என்று கேட்டார்.
இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியலை…?
நான் என்ன உங்களை வேஷ்டி கட்ட கூடாதுன்னா சொன்னேன்…? கட்டிக்குங்க…
அப்புறம் அவுத்து விட்டுட்டு…, அது அவுந்துகிச்சும்மா… நான் என்ன பண்ணட்டும்ன்னு சொல்லிகிட்டு இருக்காதீங்க… என்றாள்.
ஏம்மா இப்படியெல்லாம் அபாண்டமா பேசறே…?
யாரு நானா…? நானா அபாண்டமா பேசறேன்...?
காலையில பாத் ரூம் வாசல்ல அப்பட்டமா திறந்து காட்டிகிட்டு, கையில செஞ்சுகிட்டு இருந்தது அபாண்டமா தெரியலை…
இப்ப நான் பேசறது மட்டும் உங்களுக்கு அபாண்டமா தெரியுது…? என்றாள்.
உடனே நாராயணசாமி படக்குன்னு கொஞ்சமா திரும்பி நின்னுகிட்டு,
அவள் முன்னாடியே வேட்டியை அவுத்து, நல்லா விரிச்சு, ஒரு உதறு உதறிட்டு, கட்ட தொடங்குனாரு.
அப்பவும் அவரோடது கருகரு கருன்னு ஒரு ஜாண் நீளத்துக்கு நீட்டிகிட்டு நின்னுகிட்டு இருக்கிறதை ராதா பார்த்தாள்.
ச்சீ… கருமம்… இப்பத்தான் சொன்னேன்… அதுக்குள்ளாற திரும்பவும் இப்படி பண்றீங்களே…
ஏம்மா…, வேட்டி கட்டறது கூட தப்பா…? உன் கிட்டே கேட்டுகிட்டு தானேம்மா வேஷ்டியை கட்டுனேன்…
அதுவும் சைடுல திரும்பி தானே கட்டுனேன்… என்றார்.
என்னத்தை சைடுல திரும்புனீங்க… அதான் கருகரு கருன்னு அவ்ளோ பெருசா நின்னுகிட்டு இருக்குதே… என்றாள்.
அதை ஏம்மா நீ பாக்குறே…?
என் மூன்னடியே அவுத்து காட்டுனா… எனக்கு தெரியாம போகுமா…?
அம்மா… அம்மா… தப்பா சொல்லாதே… நான் அவுத்து காட்டலே… அவுத்து கட்டினேன்… அதுவும் சைடுல திரும்பி நின்னு… என்றார்.
ரெண்டு பேரும், மாத்தி, மாத்தி இப்படி பேசும் பேச்சு, எங்கேயோ வளர்ந்துகிட்டே போவதை நினைத்து பார்த்தாள்.
விட்டால் இது வளர்ந்துகிட்டே போய், கடைசியில, இதுவே சுவாரஸ்யமா மாறி, இதுக்குள்ளாறயே போயிடுவோமோ என்று எண்ணி,
அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிற மாதிரி, என்னவோ போங்க உங்களுக்கு எவ்வளவு சொன்னாலும் புரியாது…
நீங்க எப்பவும் மாறப் போறதில்லை… எனக்கு சமையல் வேலை கிடக்குது… நான் போய் என் வேலையை பார்க்கிறேன்…
என்று அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.
இனி மறந்தும் கூட அந்த மாதிரி சம்பவங்கள் நடக்காமல் பார்த்துக்கனும் என்று பலமான முடிவு ஒன்றை எடுத்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் அவள் மாமனார் வந்து,
நான் வேணும்ன்னா கூடமாட உதவி செய்யட்டுமா…?
ரொம்ப சந்தோசம் சாமி… நாங்க பார்த்துக்கறோம்… நீங்க போய் உங்க வேலையை பாருங்க… என்றாள்.
என்னமோம்மா… காணாததை கண்ட மாதிரி இருக்குது உன்னோட பேச்சு… என்று அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.
ராதா, அவரை முறைத்தபடி, கை எரிச்சலோடயே சமைக்க ஆரம்பித்தாள்.
சாப்பாட்டை வச்சு முடிச்சுட்டு, கூடவே ரசத்தையும் வைத்து இறக்கினாள்.
கடைசியா மிளகாய் சாந்து தடவி வச்ச மீனுக்கு வந்தாள். மீன் சாந்துல நல்லா ஊறி இருந்தது.
எடுத்து ஒன்னு ஒன்னா பொறிக்க ஆரம்பித்தாள்.
கரெக்ட்டா கடைசி மீனை பொறிச்சு எடுத்தாள். குழந்தை அழ தொடங்கியது. மணியை பார்த்தாள். மணி 12-50.
அம்மாடீ… இவ்வளவு நேரம் ஆயிடுச்சா…? என்று அடுப்பை அணைத்து விட்டு, கையையும் கழுவிட்டு குழந்தையை தூக்க போனாள்.
பகீர்ன்னுச்சு… அப்படியே சிலையாட்டம் நின்றாள்.
ஐய்யையோ… மிளகாய் சாந்து அரைச்ச கை… குழந்தையை தொட்டா குழந்தைக்கு உடம்பெல்லாம் எரியுமே…
தவித்துப் போய் அப்படியே நின்றாள். குழந்தை தொடர்ந்து அழும் சத்தம் கேட்டு,
என்னம்மா ஏம்மா குழந்தை இப்படி அழுவறான்… எடுத்து பாலைத்தான் குடேன்… இப்படி சிலையாட்டம் பாத்துகிட்டே நிக்கிறே…
என்று மருமகளை கேட்டவரு… மருமகள், கண்கள் கலங்கியபடி கை ரெண்டையும் அவரிடம் காட்டியவுடன் அவர் புரிந்து கொண்டார்.
ஐய்யோ… இந்த மாதிரி சமயத்துல எதுக்கும்மா மீனஎல்லாம் எடுத்துகிட்டு வரச்சொன்னே…?
எனக்கு கூட இது தெரியலை பாரு… சரி இரு நானே குழந்தையை தூக்கறேன்…
என்று தொட்டிலில் இருந்து குழந்தையை தூக்கினார்.
ராதா, அப்பவும் முழித்துக் கொண்டே நின்றாள்.
ஏம்மா… முழிச்சுகிட்டே நிக்கிறே… இந்தா குழந்தையை வாங்கி பாலை குடு… என்றார்.
நான் வாங்கி பாலை குடுக்கறதா இருந்தா, நான் ஏன் குழந்தையை தொட்டில்ல இருந்து தூக்காம இருக்கிறேன்…
கையெல்லாம் மொளகா சாந்து, அறைச்சது இன்னும் இருக்குது… நான் என்ன பண்ணட்டும்… என்றாள் அழுது கொண்டே. ராதா தன் நிலையை எண்ணி ரொம்ப வேதனைப்பட்டாள்.
திரும்பத் திரும்ப சூழ்நிலைக்கு அடிமையாவதை நினைத்து அழவே ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
எதெல்லாம் நடந்துட கூடாதுன்னு நினைச்சோமோ… இப்ப அதெல்லாம் நடக்க போகுது…
இந்த சூழ்நிலையுல் அவள் மாமனார் தான் அவளுக்கு முழுக்க முழுக்க உதவியாக வேண்டும்…
யாரிடம் இருந்து விலகி நிற்க நினைத்தாளோ…!!! இப்ப அவரிடமே உதவி கேட்க வேண்டிய நிலை…
யாருக்கு காம எண்ணத்தை தூண்டும்படி, இம்மியளவு கூட இனி நடந்துக்க கூடாதுன்னு நினைத்தாளோ…,
இப்ப அவரிடமே அந்த பொறுப்பை ஒப்படைக்க வேண்டிய நிலமை…
இது விதியா…? இல்லை மதி கெட்டத் தனமா…?
மதி கெட்டத் தனமேதான்… விதியோடு ஒத்துப் போறதுதான் வாழ்க்கை…
விதியை மீறி செயல் பட நினைப்பது முட்டாள் தனம்…
இது மாதிரி சம்பவம், விதியே தனக்கு கற்றுக் கொடுக்கும் பாடமாக அவளக்கு தோன்றியது.
குழந்தை இன்னும் வீறிட்டு அழ தொடங்கியது…

மீதி தொடர்ச்சியை உங்கள் சொந்த email பக்கங்களில் வாசிக்க
உங்கள் ஈ மெயில் ஐடி யை jeevithaxxx007@gmail.com என்ற மெயில் ஐடி க்கு அனுப்பி பதிவு செய்து கொள்ளவும்.
join in our "saamakolie group" for free.
இனி குரூப்பில் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே முழு கதையும் அனுப்பப்படும்.
குரூப்பில் பதிவு செய்ய முற்றிலும் இலவசம்.