ஶ்ரீரங்க பட்டிணம் -001

அம்மாவும் நிறைய புத்தகம் எல்லாம் படிப்பா.
அதனாலயே வீட்ல ரொம்ப போர் அடிக்குதுன்னு அம்மா, அப்பாவிடம் சண்டை போட்டு போட்டு, ஒரு வழியா ஆறு மாசம் கழிச்சு,
வீட்ல சர்க்குலேஷன் புக்ஸ் போடுவதற்கு அப்பா ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.
அதுக்கப்புறம் தினமும் ரெண்டு புக் சர்க்குலேஷன் கார பையன் வீட்டுலேயே கொண்டு வந்து போட்டுடுவான்.
பாடம் படிக்கிறேனோ இல்லையோ கதை புத்தகம் நல்லா படிச்சேன். எந்த அளவுக்கு கதை புக் படிக்கிறேனோ, அந்த அளவுக்கு விளையாட்டுலேயும் நான் கெட்டிகாரி. 100 மீட்டர் ஓட்ட பந்தையத்துல என்னை அடிச்சுக்க ஆளே கிடையாது.
ஆனா ஸ்போர்ட்ஸுல கலந்துக்க ஶ்ரீரங்கத்தை தாண்டி அரை அடி கூட அப்பா என்னைய வெளியில விடமாட்டார்.
அதனாலேயே P.E.T. டீச்சர் என்னைய எதுலயும் சேர்த்துக்க மாட்டாங்க.
நான் வயசுக்கு வந்த உடனே அதுவும் நின்னு போச்சு.
வயசுக்கு வந்து கொஞ்ச நாளையில என் உடலில் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. தோலில் ஒரு நெகுநெகுப்பு வர ஆரம்பிச்சுது. தொடைகளில் வழு வழுப்பு, நெஞ்சு பகுதியில மாற்றங்கள். அதன் மெது மெதுப்பு. முகத்தில் ஒரு மினுமினுப்பு.
பாக்கறதுக்கு ஒரு குமரிப் பெண்ணா காட்சி தந்தேன்.
ஸ்கூலுக்கு போகும் போது பாவாடை தாவனி. வீட்டிக்கு வந்த உடனே வெறும் பாவாடையும், பஃப் கை வச்ச சட்டை மட்டும் தான். அப்பவும் நெஞ்சு முன்னாடி வந்துதான் நிற்கும்.
எல்லாருக்கும் கண்ணை உறுத்திகிட்டு தான் இருக்கும். என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம அம்மா முழிச்சுண்டு நிப்பா.
அப்புறம் போக போக இது பழகிடுச்சு. ஆனா எனக்கு மட்டும் ரொம்ப பெருமையா இருக்கும்.
தெருவுல இறங்கி நடந்தேன்னா, வேணும்னே நிமிர்ந்துதான் நடப்பேன்.
கிச்சா மாமா தான் அடிக்கடி என்னை பாக்கறச்சே எல்லாம் என் கையை பிடிச்சுண்டு,
ஒரு பெருமூச்சு விட்டுண்டே கடவுள் அவரோட முழு திறமையையும் எனக்கே செலவு பண்ணிட்டார்னு சொல்லிண்டே இருப்பார்.
எனக்கு அது தப்பாவே தோனாது. மாமா என்னைய புகழ்றாருன்னு நினைச்சுக்குவேன்.
அவர் பேசும் போது என் கண்ணை பாத்து பேசுனதை விட, என் நெஞ்சையே பாத்து பாத்து பேசுன நாட்கள் தான் அதிகம்.
ஒரு முறை அம்மா சர்க்குலேஷன் போடுற பையனை திண்ணையில கூப்பிட்டு உக்கார வச்சு ரொம்ப நேரம் ஏதேதோ பேசிண்டே
புக் பொறுக்கிண்டு இருந்தா… எனக்கு அவ என்ன பேசறான்னு சரியாவே கேக்கலை.
சர்க்குலேஷன் கார பையன், நாளைக்கு வேணும்னா கொண்டு வந்து தர்றேன்…க்கா என்றான்.
எனக்கு அது பெருசா தோனலை. அதனால நானும் பெருசா ஒன்னும் கண்டுக்கலை.

ஒரு ஒருவாரம் போயிருக்கும். அப்பா அம்மாவை சத்தமில்லாம திட்டிண்டு இருந்தார். இந்த மாதிரி புத்தகத்தை எல்லாம் சுந்தரி கண்ணுல படாம பாத்துக்கோடீ…
வயசு வந்த பொண்ணு ஒருத்தி வீட்டுல இருக்கான்னு மனசுல ஒரு நெனப்பு இருக்கட்டும் என்றார்.
அப்பா ரகசியமா பேசறதா நினைச்சுண்டு பேசிண்டு இருந்தார். ஆனா அது என் காதுல தெளிவா கேட்டுச்சு.
அம்மாவும் அப்பாவும் எதை என்னண்டை இருந்து மறைக்க பாக்கறா… அவா பேசிண்டு இருந்ததுல இருந்து நமக்கு தெரியாம
இந்த வீட்டுல ஏதோ நடக்குதுன்னு மட்டும் புரிஞ்சுது.
கொஞ்ச நேரத்துல அப்பா மடத்துக்கு போயிட்டார். அம்மா சமையலறையில இருப்பான்னு நெனைச்சு அவளை பாக்க போனேன்.
அவா பெட் ரூமை தாண்டிதான் சமையலறைக்கு போகனும்.
அப்படி தாண்டி போறச்சே தான், அம்மா பெட்டுக்கு அடியில எதையோ சொருகி மறைத்து வைப்பதை பார்த்தேன்.
நான் அதை கவனிக்காத மாதிரி தாண்டி போயிட்டேன். ஓகோ… இங்க தான் மறைத்து வைக்கிறேளா…
சரி பாத்துக்கலம் என்று சமைலறையில போய் தண்ணி குடிச்சுட்டு திரும்பி வந்துட்டேன்.
அம்மா எப்பவும் ஆத்துலேயே இருப்பா. வெள்ளிக்கிழமை, வெள்ளிக்கிழமை ராகு கால துர்கா பூஜைக்கு போவா.